For English go to www.schaarp.be/peacecarillon

Torenbezoek
Vredesbeia
ard van Aarschot
Onze-Lieve-Vrouwetoren
Torenbeklimming van Aarschot is mogelijk sedert begin 2019!
Tower visit of the Aarschot Peace Carillon, interesting and educational for everyone!

Torenbezoek tot aan de vredesbeiaard.  Eerste torenkamer met video voorstelling. Torenbezoek in Aarschot: de vredesbeiaard bereik je na een klim van 200 trappen.
interessante en leerrijke uitstap!

... met werk, school, familie, vereniging, prive of zaken...
  Voor speciale gelegenheden..

Schooluitstap naar de Vredesbeiaard van Aarschot met torenbeklimming!

Torenbezoek duurt ongeveer 45 minuten
eventueel in combinatie met bezoek aan de kerk en de schatkamer

.
Bezoek Aarschot, kerk en beiaard

Met live demonstratie met de beiaard-automaat
Of op aanvraag mťt beiaardier
Steeds onder begeleiding van een stadsgids
Te boeken via toerisme @ aarschot. be of 016/56.97.05


  Torenbezoek in combinatie met de Onze-Lieve-Vrouwekerk te Aarschot Herman Van Rompuy bezoekt de Vredesbeiaard na een torenbeklimming van 200 treden.  Samen met beiaardier Marc Van Eyck poseert hij in de beiaardcabine.  De vredesbeiaard bezoeken in de Onze-Lieve-Vrouwetoren van Aarschot is zeer verrassend en leerrijk!   
Klasuitstap kiest voor torenbeklimming van 200 treden naar de beiaard van Aarschot.  De vredesbeiaard werd op 11 november 2018 ingehuldigd.

Interessante en leerrijke activiteit!
De torenbeklimming met bezoek aan de Vredesbeiaard heeft vele interessante raakpunten met de lessen geschiedenis, technisch tekenen, architectuur, bouwstijlen, akoestiek, taalkunde (haiku), aardrijkskunde (Hageland),  godsdienst, fysika (krachten, gewichten, trillingen van klokken), muziekonderwijs, elektromechanica (beiaard-automaat) en nog veel meer.

80jarige oorlog werd o.a. in de buurt van Aarschot uitgevochten. 1914 in Aaschot, meer dan 150 burgerslachtoffers stierven bij de inval van het Duitse leger. Na het bombardement van 1944 bleef er van de stationsbuurt van Aarschot niet veel meer over. De laastste bom viel net voor de kerk.
Geschiedenis van Aarschot  met de 80 jarige oorlog, de boerenkrijg, de twee wereldoorlogen...
De beiaard is een typisch Vlaams muziekinstrument. In 1510 werd te Oudenaarde de eerste beiaard gebouwd.
De beiaardcultuur werd erkend door UNESCO.




11 november 2018 :Inhuldiging van de nieuwe Vredesbeiaard van Aarschot

【アールスコート共同】第1次大戦終結から100年となった11日、ベルギー中部アールスコートで平和を願う51個の鐘からなるカリヨン(組み鐘)が披露された。制作関係者が「日本の鐘」と呼ぶ鐘には日本語で「永遠の平和」と記されたほか、アールスコートに縁が深いファンロンパイ前欧州連合(EU)大統領のオランダ語俳句も刻まれた。

Hoog bezoek voor de inhuldiging van de nieuwe Vredesbeiaard van Aarschot!

Mr.Oguma Hironao, Ms Lesley Ni Bhriain Deputy Head of Mission, vertegenwoordiger van H.E.Ms.Helena Nolan, Ambassadeur van Ierland, Mel, Beth en Stephen Lynam, Nico Creces, Ria Verlaenen, Mrs.Ingrid Lauterjung, Mrs.Haruko Hayashi,
Mr.Ernst Lauterjung BŁrgermeister van Solingen vertegenwoordiger van Mr.Tim Kruzbach OberbŁrgermeiser  an Solingen, H.E. Mr.Hajime Hayashi Ambassadeur van Japan, Andrť Peeters Burgemeester van Aarschot, Marc Dillen, Bob Verstraete, Christel Verlinden, Marc Van Eyck en Z.E.H. Huub Gerits

11日、ベルギー・アールスコートの教会に設置された「日本の鐘」(共同)   11日、ベルギー・アールスコートの教会に設置された「日本の鐘」(共同)


11日、ベルギー・アールスコートの教会に設置された「日本の鐘」(共同)
The largest bell of the new peace carillon. The godfather is the ambassador of Japan H.E. Hajime Hayashi. He wrote the Japanese text 永遠の平和  (Eien no heiwa) "Peace for ever" inscribed on the bell.
De grootste klok van de vredesbeiaard van Aarschot.  Peter van deze klok is de ambassadeur van Japan, H.E. Ambassador Hajime Hayashi.  Hij schreef de Japanse tekst  永遠の平和  (Eien no heiwa) :  "eeuwige vrede"

【アールスコート共同】第1次大戦終結から100年となった11日、ベルギー中部アールスコートで平和を願う51個の鐘からなるカリヨン(組み鐘)が披露 された。制作関係者が「日本の鐘」と呼ぶ鐘には日本語で「永遠の平和」と記されたほか、アールスコートに縁が深いファンロンパイ前欧州連合(EU)大統領 のオランダ語俳句も刻まれた。

51 bells of the new Aarschot Peace Carillon 2018 51 bells of the new Aarschot Peace Carillon
The 51 bells are cast by Royal Eijsbouts Bell Foundry Asten (Netherlands) 2018
De 51 klokken van de nieuwe Vredesbeiaard van Aarschot, gegoten door de Koninklijke Klokkengieterij Eijsbouts uit Asten (Nederland)
   
Herman Van Rompuy bezoekt de Vredesbeiaard van Aarschot en fotografeert zijn haiku op grootste klok.  Largest new carillon bell with haiku by Herman Van Rompuy
The largest bell with a beautiful haiku by Herman Van Rompuy, president-emeritus of the Europeal Council
De grootste klok met de mooie haiku van Herman Van Rompuy, voorzitter-emeritus van de Europese Raad.

Martyr bell new Aarschot Peace Carillon Irish bell New Aarschot Peace Carillon
Martyr Bell and Irish Bell of the new Aarschot Peace Carillon
Links de klok met de namen van de 192 burgerslachtoffer.  Rechts de Ierlandklok.

Church of Our Lady Aarschot Church of Our Lady Aarschot
Foto's van het bezoek van de Ambassadeur van Japan en zijn vrouw, de burgemeestger van Solingen en de vertegenwoordiger van de Ierse Ambassadeur.

Jo Haazen carillonneur of Saint-Petersburg New Aarschot Peace Carillon

Jo Haazen, carillonneur of Saint-Petersburg and director-emeritus of the Royal Carillon School Jef Denyn Mechelen,  ready to play the inauguration concert!

Jo Haazen, beiaardier van Sint-Petersburg en directeur-emeritus van de Koninklijke Beiaardschool Jef Denyn

Vredesklok vredesbeiaard van Aarschot met de namen van de peters en meters
De verzoeningsklok, pas gegoten.
Peters en Meters zijn de Ambassadeurs van Ierland,  Japan, Verenigd Koninkrijk en de OberbŁrgermeister van de stad Solingen



Peace Carillon Vredesbeiaard Aarschot
In de klokkentoren van de Onze-Lieve-Vrouwekerk van Aarschot worden dit jaar de nieuwe beiaard met 51 klokken geÔnstalleerd. De ‘Vredesbeiaard van Aarschot’ zal een blijvende herinnering zijn aan de herdenking van 100 jaar einde van de Eerste Wereldoorlog. Zo zullen de klokken de Vredesboodschap dragen in de landstalen van de 50 landen die betrokken waren tijdens de Eerste Wereldoorlog.  Elk van de 51 klokken zal een naam krijgen, peters en meters en toegewijd worden aan het thema van de vrede.   

plan van Arch. Bart Macken
 Een delegatie van het beiaardcomitť van de Vredesbeiaard van Aarschot.  (foto Stad Aarschot)

De Onze Lieve Vrouwetoren van Aarschot
De Hageland- en de Europakamer

Vredesbeiaard Aarschot Peace Carillon
De 84 meter hoge beiaardtoren van de Onze-Lieve-Vrouwekerk zal kunnen beklommen worden met als hoogtepunt een kijkje op het beiaardklavier en de klokken.
   De twee mooie ruimtes onder de klokkenkamer worden ingericht als de Hagelandkamer en de Europakamer.   

In de Hagelandkamer worden de vijf beiaarden van het Hageland beschreven en uitvoerig gedocumenteerd. 
Scherpenheuvel (Paccard uit Frankrijk 20ste eeuw),  Diest (Hemony uit Amsterdam 17de eeuw),  Tienen (Witlockx uit Antwerpen 18de eeuw) en Zoutleeuw (Horacantus van Lokeren 20 ste eeuw en beiaardklokken van Waghevens uit Mechelen uit de 16de eeuw).  Speciale aandacht gaat ook naar het uurwerk van de Hagelandse klokkenmaker Michiels uit Baal.

In de Europakamer wordt een verhaal verteld over de geschiedenis van de klokken en beiaarden, en de oorlogen tot aan de Vredesbeiaard in Aarschot.  Het verhaal begint in Ierland in de vroege middeleeuwen en loopt door heel Europa.  Telkens wordt de link gelegd tussen de klokken van de Onze Lieve Vrouwetoren van Aarschot.  Vanaf het ontstaan van de beiaard in 1510 gebeurt er heel wat in Aarschot op gebied van de toren, de kerk en haar klokken.  De Spaanse Furie, de tachtigjarige oorlog, de boerenkrijg, en de twee  wereldoorlogen.   





Geschiedenis van KLOKKEN, OORLOG en VREDE in AARSCHOT

Aarschot had reeds in de 16de eeuw een mooie beiaard.  Deze werd vernietigd tijdens de Spaanse Furie.  Nadien heeft de stad heel wat beleefd en op het vlak van kerk en klokken is  de geschiedenis heel boeiend.  Hieronder volgt een kort overzicht...alsook drie ooggetuigen verslagen over de gebeurtenissen in Augustus 1914  in Aarschot.

15de eeuw.  Op 1 mei 1489 valt Hertog van Saxen met zijn Duits leger Aarschot binnen en verdrijft het Franse leger.  De kerk wordt volledig verwoest, uitgezonderd de toren.  Over de klokken hebben we geen informatie.


16de eeuw. Op 29 oktober 1572 wordt de toren getroffen door een blikseminslag.  Het dak was volledig verwoest.  De restauratie gebeurde rond 1574.  Er werd een welluidend beiaardspel met 12 klokken aangebracht waarop alle mooie hymnen gespeeld konden worden.   



Friendesglockenspiel Aarschot Peace Carillon Vredesbeiaard

Peace Carillon Vredesbeiaard Friedensglockenspiel Aarschot

Tachtigjarige Oorlog

Tijdens de tachtigjarig oorlog wordt de beiaard van Aarschot vernield door het Spaanse leger.  Aarschot ontsnapte aan zware schade tijdens de beeldenstorm van 1566, maar in 1578 werden de 12 klokken van de beiaard van Aarschot vernield.  Een tekening uit die periode illustreert soortgelijke aktie. 

Bij het Spaanse leger hoorden ook een deel van Ierse Soldaten.  Op onderstaande postzegel ziet u hoe deze Ieren met Spaanse harnassen werden voorzien.  Mogelijks waren Ierse soldaten aanwezig in Aarschot.

 

Volgende afbeelding illustreert de strijd van het Spaanse leger in de buurt van Aarschot.  U ziet links op de achtergrond de Onze-Lieve-Vrouwekerk van Aarschot en rechts de kerk van Rijmenam.

Aarschot 1578


Source: Rijksmuseum AmsterdamSpaanse Furie Aarschot Peace Carillon Vredesbeiaard Friedensglockenspiel


1584: Nieuwe klok voor Aarschot

Op 20 augustus 1584 krijgt de Onze-Lieve-Vrouwekerk van Aarschot een kleine klok in leen.  Langzaam groeit het aantal klokken in de toren tot minstens 4 klokken.onze lieve vrouwetoren aarschot


1632: Twee nieuwe klokken

Op 14 juni 1632 worden de nieuw Mariaklok en de Sint-Rochusklok gewijd.


1686: Nieuwe klok geschonken door Filips Karel van Eynatten zijn zuster Anna Van Eynatten

In het boek "De Onze-Lieve-Vrouwekerk van Aarschot" lezen we : " Het geslacht van Eynatten- van Schoonhoven bleek bezield 'met eerder bysonder devotie tot synder moerkercke'...   Op 24 oktober 1686 schonk Filips Karen van Eynatten de grootste klok voor de kerk. 


1739: Nieuwe klok wordt ingewijd

Op 21 oktober 1739 wordt een nieuwe klok gewijd Z.E.H van Leemput, landdeken en pastoor van Zichem.  De klok werd gegoten door de Lierse klokkengieter Jan Francis Moons.   Deze klok was oorspronkelijk gegoten voor de beiaard van Lier maar voldeed niet in de beiaard aldaar.  De oudste klok van Aarschot zou voor de nieuwe klok worden geruild, zodat de klokkengieter daarmee een nieuwe klok voor de beiaard van Lier zou kon gieten.



18de eeuw: Franse Revolutie : De boerenkrijg.  Vernietiging van alle klokken van Aarschot.  (1798)

In 1798 geeft de Franse minister van binnenlandse zaken order om alle klokken van Aarschot (en vele andere steden en dorpen) te vernietigen als vergelding van de Boerenkrijg.  Twee klokken werden uit de toren gegooid en twee andere klokken werden in de toren zelf vernietigd.   Vanaf die dag bleef de toren 19 jaar lang in stilte gehuld zonder klokken!


19de eeuw: 3 Nieuwe klokken voor Aarschot (1817, 1830 en 1873)

Aerschot Bell of Our Lady Peace Carillon

Langzaam groeit het klokkenaantal terug aan.  Dankzij Z.E.H. De Coen komt er een eind aan de stilte en in 1817 giet AL Van den Gheyn, klokkengieter te Leuven, de Mariaklok.

De Mariaklok uit 1817

Z.E.H Corten met de hulp van de plaatselijke bevolking en de stad voegt in 1830 de Sint-Rochusklok toe, eveneens gegoten door A.L. Van den Gheyn uit Leuven.

Sint-Rochusklok uit 1830

Danzij Z.E.H. Puttemans worden twee nieuwe klokken gegoten door Severinus Van Aerschot in 1873:  de Sint-Michielsklok en Sint-Jozefsklok.  Ze worden gegoten uit het brons van oudere klokken uit een kapel.  

Sint Rochus Klok Aarschot Peace Carillon de la paix

1873  Sint Jozefsklok Aarschot

Sint-Jozefsklok uit 1873

Bron: Belgian Art Link and Tools


20ste eeuw : Aarschot en de Groote Oorlog

Het begin van de Groot Oorlog was zeer geweldadig verlopen. 

Ook Aarschot ontliep het geweld niet.  Twee weken nadat het Duitse leger BelgiŽ was binnengevallen werd Aarschot zwaar geteisterd door de Duitse Soldaten.  Zo werden 480 huizen vernield en 156 burgers vermoord. 


Twee oorlogsverslaggevers, mevrouw Louise Mack uit AustraliŽ en E. Alexander Powell uit de USA, waren op het ogenblik van de gebeurtenissen in de buurt van Aarschot en bezochten de stad onmiddellijk nadien.  De beschrijving houden we in de oorspronkelijke taal zodat elke nuance behouden blijft. Wat zij beschrijven laten we in de oorspronkelijke taal war correspondents happened to be in Aarschot in 1914, right after the Germans entered Aarschot. Both Louise Mack (Australia) and E.Alexander Powell (USA) were eye-witnesses.   Daarna volgt een schrijven van een zakenman die de brief van een Aarschottenaar publiceerde in het Engels.  Deze drie verslagen samen geven een gedetailleerd beeld van de gebeurtenissen in Aarschot in Augustus 1914.

Louise Mack 1914 Aarschot Peace Carillon Vredesbeiaard

Louise Mack (AustraliŽ) in Aarschot 1914

Een ooggetuigen verslag van de Australische Louise Mack (Mevr. Creed),  auteur van "An Australian Girl in Londen"


  • ...
  • We hadden een lange weg afgelegd toen we tot stilstand werden gebracht op een klein plaatsje genaamd Heyst-op den Berg, waar de schildwachten in onze auto leunden en een lang vriendelijk gesprek met ons voerden.Louise Mack 1914 Aarschot Belgium
  • "Je kunt niet verder gaan," zeiden ze. "De Duitsers zijn in de volgende stad verderop, ze zijn slechts een paar kilometer verderop."
  • "Welke stad is het?" Ik heb gevraagd.
  • "Aerschot," antwoordden ze.
  • "Dat is op weg naar Leuven, niet waar?" Ik heb gevraagd. "Ik probeer al heel lang naar Leuven te gaan!"
  • "Je kunt nooit naar Leuven komen, mevrouw," zeiden de schildwachten lachend. "Tussen hier en Leuven ligt het grootste deel van het Duitse leger."
  • Op dat moment galoppeerde een chasseur, gemonteerd op een prachtig vurig bruin Ardensch paard, terwijl hij langs kwam, schreeuwend: "De Duitsers zijn uit Aerschot gezet, we hebben ze verdreven, les verkoopcochons!"
  • Hij sprong van zijn paard, gaf de teugels aan een soldaat en sprong in een trein die op het station stond.
  • Een plotselinge inspiratie flitste in mijn hoofd. Zonder een woord te zeggen sprong ik uit de auto, rende door het station en stapte in die trein net toen hij wegreed, mijn oude Belg achterlatend om voor de auto te zorgen.
  • Het volgende moment merkte ik dat ik meegesleept werd door onbekende regio's en toen ik vanuit de ramen keek, ontdekte ik al snel dat ik nu het hart van de Duitse ruÔne en plundering en destructiviteit was binnengedrongen.
  • Pieken van afschuw vielen me te beurt bij het zien van die zwartgeblakerde huizen zonder dak, eenzaam en verlaten tussen groene, bloeiende velden. Ik zag het ene boerderijtje na het andere teruggebracht tot een hoop zwartgeblakerde as, met eenzame dieren die doodsbang de ruimte in keken. Soms stond er maar ťťn muur van wat eens een huis was, soms was alleen de voorkant van het huis door granaten uitgeblazen en kon je van buiten naar binnen kijken, -zie de kamers voor je uit als een panorama, zie de kinderkamers speelgoed en franjes die rondhingen, en de potten en pannen, zelfs de overblijfselen van het avondeten die nog op tafel liggen, en alle huiselijke kleine dingen waardoor je je zo intens voelde tussen het verschil tussen deze kilte, de doodelijke verlatenheid en het gelukkige huiselijke leven dat was verdwenen verder in zulke vredige beken voordat de Hunnen hun gezichten op Belgische afdelingen zetten.

Louise Mack Aarschot 1914 03

  • Mijl na mijl ging de trein door deze verwoeste gebieden en stond ik met tranende ogen aan het raam en zuchte diep? kijkend over de eenzame wegen en over de verlaten velden waar geen ziel te zien was, en in mijn gedachten, kon ik die boeren volgen, vluchten, vluchten, altijd vluchten van het ene dorp naar het andere, van de ene stad naar de andere een ander, gejaagd en gevolgd door de wrede dreiging van de oorlog die zij, arme onschuldige mensen, zo weinig hadden verdiend.
  • De enige troost was om ze veilig naar Engeland te zien komen, en terwijl ik naar die kleine zwarte en verwoeste huizen keek, kon ik de vluchtelingen tijdens hun vlucht volgen en hen uit de treinen bij Victoria en Charing Cross zien stromen, en wordt meegenomen naar warme, comfortabele huizen en gekleed en gevoed door zachtaardige Engelsen. En dan, misschien in de diepten van de nacht wakker te worden om zich in een vreemd land te bevinden, hoe hun gedachten zouden vliegen, met wat vreselijke hunkering, terug naar die kleine zwartgeblakerde huizen, terug naar de herinneringen van de koe en het paard en de trouwe honden, en het koren in de weiden, en de paarse kolen ongesneden en de appels onbekleed! Ja, ik kon het allemaal zien en mijn hart deed pijn, zoals het nog nooit pijn had gedaan.
  • Toen ik mezelf uit deze droevige gedachten terug bracht, keek ik om me heen en ontdekte dat ik in een trein zat vol met alleen maar soldaten en priesters. Ik zat heel stil in mijn hoek. Ik stelde geen vragen en sprak met niemand. Ik wist uit instinct dat deze trein me naar een plaats zou brengen waar ik anders nooit had moeten komen, en ik had gelijk. De trein bracht me naar Aerschot en ik kan nu zeggen dat er slechts ťťn andere oorlogscorrespondent daar aankwam.
  •  Ik stapte op het station van Aerschot en keek om me heen, nauwelijks realiseerbaar dat wat ik zag echt was.
  •  Het treinstation leek het slachtoffer van een aardbeving te zijn geworden.

HOOFDSTUK V


  • Ik denk dat ik tot die dag altijd een sluimerende hoop koesterde dat de Hunnen niet zo zwart waren als ze waren geschilderd.
  • Ik was gewend aan het Duitse ras te denken, getint met een zekere gouden glamour, omdat het toebehoorde aan de man die de Vijfde symfonie schreef; de man die het goddelijke eerste deel van "Faust" schreef, en nog meer die andere, wiens spotternij maar subliem gelach een passende begeleiding zou zijn van de gruwelen bij Aerschot.
  • Oh, Beethoven, Goethe, Heine! Zelfs niet uit respect voor uw onsterfelijke genie kan ik de waarheid over de Duitsers langer verbergen.
  • Wat ik heb gezien, moet ik geloven!
  • In de stromende regen sjouwde ik, gekleed in de jas van een Belgische officier, door een stad die misschien wel Pompeii of Herculaneum was geweest; het was een stad die niet langer bestond; het was absoluut de schil van een stad. De lange straten waren vol holle, zwartgeblakerde skeletten van wat eens huizen waren geweest - straat op straat van hen, en straat op straat. De hersenen kronkelden voor het schouwspel. En elk van die huizen was eens een thuis. Een plaats van denken, van rust, van geluk, van werk, van liefde.
  • Alle inwoners zijn gevlucht, hun lares en penates achterlatend net zoals de mensen van Pompeii en Herculaneum probeerden te vluchten toen de lava op hen neerkwam.
  • Hier staat een muur, daar een pilaar en een paar stenen.
  • Maar tussen de ruÔnes, vreemd, ontroerend, ongelooflijk, glimmend van de achtergrond, zijn de scharlaken en wit van dahlia's en rozen in de achterliggende tuinen, die op de een of andere manier op miraculeuze wijze ontsnapt zijn aan de ruÔne die op de massieve muren en plafonds en vloeren is gevallen zorgvuldig geconstrueerd door de hersenen van de mens en zo gemakkelijk geruÔneerd door de brutaliteit van de mens.
  • Het is alsof de bloemen een wonderbaarlijke kracht van zelfbehoud hebben, een geheim onbekend voor bakstenen en mortel, een vreemde magie, die de zoete bloesems lacht en uitdagend houdt onder het vuur van de Hunnen. En het rode en het puur wit van hen, en het groen, versterken, met een enorme potentie, de zwarte verschrikkingen van de stad!
  • In elke straat zag ik altijd hetzelfde; honderden lege flessen. 'Toujours les bouteilles,' zei een van mijn metgezellen - een briljante jonge Brusselse advocaat die nu in dit regiment zat. De andere officier was ook een Bruxellois en mij werd achteraf verteld dat deze twee voorheen de "Noten" van Brussel waren, de twee slimste jongemannen van de stad. Die dag te zien gaf weinig idee van hun intelligentie; ze waren allebei zwart van vuil en rook, met baarden die er geen recht op hadden om te kruipen over hun gezichten, laarzen die met modder op de knieŽn waren gekoekt en een algemene indruk hadden dat ze activiteiten van zeer dichtbij hadden gezien.
  • Ze brachten me naar de kerk, en daar kwam de kleine oude bruinogige koster bij ons staan, die onze weg onderbrak met gekreun en snikken van afschuw.
  • Dit is wat ik zie.
  • Voor mij strekt zich een groot schemerig binnenste uit, verlicht met kleine trosjes gele kaarsen. Het is in zekere zin een kerk. Maar wat is er mee gebeurd? Welke gruwel heeft het aangegrepen om het tot de meest afgrijselijke karikatuur van een kerk te maken die de wereld ooit heeft gekend?
  • Op het hoofdaltaar staan ​​lege champagneflessen, lege rumflessen, een kapotte fles Bordeaux en vijf flessen bier.
  • In de biechtstoelen staan ​​lege champagneflessen, lege cognacflessen, lege bierflesjes.
  • In de wijwatervaten zijn lege cognacflessen.
  • Stapels flessen staan ​​onder de banken of op de stoelen zelf.
  • Bier, cognac, rum, champagne, bordeaux, bordeaux; en opnieuw bier, cognac, rum, champagne, bordeaux, bordeaux.
  • Overal, overal, in welk deel van de kerk je ook kijkt, er zijn flessen - honderden van hen, duizenden van hen, misschien overal - flessen, flessen, flessen.
  • De heilige marmeren vloeren zijn overal bedekt met stapels stro en flessen en hopen afval en vuil, en paardenmest.

Aerschot Aarschot Church of Our Lady 01

  • "Mais Madame", roept de brandende, bevende stem van de afgeleid sacristan, "kijk hier naar."
  • En hij leidt me naar het wit marmeren bas-reliŽf van de Madonna.
  • Het hoofd van de Madonna is afgesneden!
  • Dan, zelfs terwijl ik daar sta te proberen te geloven dat ik echt naar zulke nachtmerries kijk, voel ik de vingers van de kleine koster op mijn arm trillen, me in de richting van een aanblik die me met afschuw koud maakt.
  • Ze hebben de Christus in brand gestoken, naar het prachtige houtsnijwerk van onze Verlosser en de heilige figuur helemaal aan ťťn kant verbrand, en op het gezicht en de borst.
  • En als ze klaar zijn met het werk, kan ik het me voorstellen, met een hik die het kostbare brokaat op het altaar snijdt met een bajonet, en dan de grote oude olieverfschilderijen op de muren van de Kathedraal omdraait en snijdt, recht uit hun lijsten hakend, maar de lege kaders daar achterlatend, met het gevoel voor humor van een Duitser dat Duitsland op dit moment aan de verkeerde kant van zijn gezicht zal laten lachen.
  • Een dood varken ligt in het kleine kapelletje aan de rechterkant, een dood wit varken met een roze snuit.
  • Heel stil en zielig is dat dode varken, en toch lijkt het te spreken.
  • Het lijkt de heiligschennis van zijn aanwezigheid hier in Gods Huis te beseffen.
  • Het lijkt te zeggen: "Laat de naam van het varken niet aan de Duitsers geven, wij varkens hebben niets gedaan om het te verdienen."
  • "En hier, madame, voyez vous! Hier wordt de vloer gechipt en verbrijzeld waar ze hun paarden stallen, deze barbaren!" zegt de jonge luitenant links van mij.
  • En nu komen we bij de Poort van Schaamte.
  • Het is de deur van een kleine gebedsruimte.
  • Nog steeds vastgespeld aan de buitenkant van de deur, is een stuk wit papier, met de volgende boodschap in het Duits: "Deze kamer is privť. Blijf uit de buurt."
  • En binnen?Aarschot Church of Our Lady 1914 003
  • Binnen zijn vrouwenkleren, een stapel van hen haastig op de grond gegooid, misschien gescheurd door de dragers ...
  • Een stapel dameskleding!
  • In stilte staan ​​we daar. In stilte gaan we buiten. Het duurt nog lang voordat iemand weer kan praten, hoewel de kleine koster steeds voor zichzelf blijft kreunen.
  • Terwijl we uit de verschrikkingen van die kerk stappen, worden enkele Duitse gevangenen die net zijn binnengebracht weggeleid.
  • En dan overwint woede een van de jonge luitenants. Wit, bevend, buigt hij voor zich uit. Hij roept. Hij denkt aan die kamer; ze waren van BelgiŽ, die meisjes en vrouwen; hij is ook van BelgiŽ; en hij werpt zijn hoon en minachting toe op de Uhlans die voorbij marcheert, hij wimpelt en zwepen hen met zijn folterende woede toe totdat de in het nauw gedreven gevangenen niet meer horen.
  • De andere luitenant slaagt er eindelijk in hem de mond te snoeren.
  • "Wat is het nut, mon ami!" hij zegt. "Wat is het nut?"
  • Misschien wordt deze uitbarsting door iemand aan het hoofdkantoor gemeld. Voor die nacht bij de Mess van de Officieren, heeft de Kapitein van het regiment een paar woorden te zeggen tegen het uiten van woede jegens gevangenen, en hij zegt ze heel voorzichtig en tactvol.
  • Hij is een Belg, en alle Belgen zijn voorzichtig met een punt dat het menselijke bevattingsvermogen bijna te boven gaat in hun kritiek op hun vijanden.
  • "Laten we opletten ons nooit te vernederen door gevangenen te vernederen," zegt de kapitein, terwijl hij rondkijkt op de lange, ruw opgestelde tafel. "Zie je, mijn vrienden, deze arme Duitse kerels die we nemen, zijn niet allemaal typerend voor de misdaden die de Duitsers plegen, veel van hen zijn alleen maar boeren, of mannen die liever bij hun eigen haardvuur willen blijven!"
  •  "Hoe zit het met Aerschot en de kerk?" roepen een aantal geÔrriteerde jonge stemmen.
  •  De kapitein trekt zijn vriendelijke lippen samen en valt zijn zwarte brood en ingeblikte makreel aan.
  •  "Ah", zegt hij, "we moeten niet vergeten dat ze allemaal dronken waren!"
  •  En terwijl hij deze woorden uitspreekt, flitsen die oude, oude woorden die nooit zullen sterven in me op:
  •  "Vergeef hen, want zij weten niet wat zij doen."
  •  * ....

bron: https://www.gutenberg.org/files/35392/35392-h/3539...


Een jonge 16-jarige Aarschottenaar vertelt zijn verhaal over zijn belevenissen in 1914

[The New York Times, Nov. 18, 1914.]

in de originele Engelstalige versie

De volgende brief van een Amerikaanse burgerlijk ingenieur die werkzaam was in BelgiŽ, schrijft naar de krant met het verhaal van een jonge Aarschottenaar die bij hem in dienst was tot het uitbreken van de oorlog. The Times:

B——, ——shire, England,
Oct. 3, 1914.

To the Editor of The New York Times:

    • Ik heb zojuist een artikel gelezen in uw nummer van 16 september over de Duitse moorden in Aerschot, BelgiŽ. U suggereert een onderzoek naar deze misdaad. Ik heb toevallig een bijdrage uit de eerste hand, die ik hierbij deel.
    •  De schrijver is een Amerikaanse burger, civiel ingenieur, wijlen partner van - - van Pittsburgh, Penn., Aan wie u kunt refereren. Toen de oorlog werd uitgeroepen, had ik een studiebureau in BelgiŽ. Toen het gebruik van telegraaf en telefoon plotseling werd gestopt, bleef er niets anders over dan het kantoor te sluiten. Ik betaalde dus mijn baan, onder wie een jonge kantoorjongen, een Belg, ongeveer 16 jaar oud, zwak van gestalte, klein gebouwd, bijna kinderlijk uiterlijk, maar goed opgeleid en intelligent.
    • Het ingesloten verhaal is een strikte vertaling van een brief die van de jongen is ontvangen. Dit is dan ook uit de eerste hand informatie, en mijn kennis van het karakter van de jongen, evenals de ring in wat hij te vertellen heeft, rechtvaardigt me in het garanderen van de juistheid van zijn verhaal.
    • Bij het lezen van deze pagina's, zult u een zwak punt opmerken in onze administratie van liefdadigheid, dat herhaaldelijk onder mijn aandacht is gebracht. Engeland heeft de intentie om royaal en hartelijk met het Belgische volk op te treden, waarvan je zou zeggen dat ze zijn geofferd voor de geallieerden. Ze bieden huizen aan voor vluchtelingen en transport van Belgische kusten naar Engeland. Ze geven royaal geld uit, maar wanneer deze jongen, volkomen zonder middelen, vrienden of papieren in Antwerpen aankomt, is er geen hulp voor hem. Als hij kleiner was geweest, zou iemand hem als een kind hebben behandeld en hem meegenomen hebben. Als zijn vader niet in slavernij in Duitsland was gesleept, zou hij met een oude tante een gezin kunnen vertegenwoordigen. Als hij in staat was geweest zijn legitimatiepapieren te bewaren, zouden de Belgische autoriteiten hem enige steun hebben verleend. Als hij ouder was geweest, zou hij in dienst zijn genomen bij de verdediging van zijn land.
    •  Hier is dus een individu, niet klein genoeg, niet groot genoeg, geen relaties genoeg en geen documenten. Hij was hulp waard, maar paste nergens in. Ik doe nu mijn best om geld te krijgen via de Nationale Bank van BelgiŽ, ook om hem een ​​soort krant te bezorgen, via de Belgische Legatie in Londen, die hem in staat zal stellen om de grens naar Nederland te overschrijden, vanwaar hij mogelijk zijn weg naar Engeland kan betalen.
    •  Ik hoop dat je de brief van de jongen zult publiceren, maar het is noodzakelijk dat je de naam van zowel zijn als de schrijver onderdrukt. Moet worden gegeven en de jongen blijft in BelgiŽ, het kan hem zijn leven kosten. De vermelding van de mijne kan me later moeilijkheden bezorgen met onze Duitse vrienden van de vrijheid. Ondergetekende,

    —— ——.

    [Inclosure.]

    In het Engels vertaalde brief van een 16 jarige werkenemer uit Aarschot. Ontvangen in England op 28 september 1914.


    ANTWERPEN, Sept. 23, 1914.

      • Geachte heer: Zoals u correct zei in mijn getuigenis toen u het kantoor sloot, heeft de oorlog BelgiŽ geÔsoleerd. Ik kan echt wel zeggen dat ik pijnlijk getroffen werd door deze gesel en ik sta mezelf toe, mijnheer de Heer, om u een kleine beschrijving van mijn Golgotha ​​te geven.
      • Uw kantoren zijn begin augustus gesloten. Omdat ik niet wist wat te doen en omdat het vaderland niet genoeg mannen had om zijn territorium te verdedigen, probeerde ik mezelf geaccepteerd te krijgen als vrijwilliger.
      • Op 10 augustus ging ik naar Aerschot, mijn geboortestad, om mijn verklaring van goed gedrag te verkrijgen. Toen ging ik naar Leuven om hetzelfde te laten ondertekenen door de commandant van de plaats. Deze heer stuurde me naar St. Nicholas en vandaar naar Hemixem, waar ik als te jong werd afgewezen. Ik besloot toen om terug te keren naar Brussel, via Aerschot. Hier vroeg mijn tante me om bij haar te blijven, en zei dat ze bang was voor de Duitsers.
      • Ik bleef op Aerschot. Dit was op 15 augustus. Plotseling, op de 19e, om 9 uur in de ochtend, na een verschrikkelijk bombardement, maakten de Duitsers hun intrede in Aerschot. In de eerste straat die ze passeerden, braken ze de huizen in. Ze brachten zes mannen naar voren die ik heel goed kende en schoot ze meteen neer. Toen ik hiervan op de hoogte was, vluchtte ik naar Leuven, waar ik op 19 augustus om 1 uur aankwam.
      • Om 1.30 uur P.M. de Duitsers kwamen Leuven binnen. Ze hebben in het begin niets met de mensen gedaan. Op de daaropvolgende zaterdag 22 augustus begon ik terug te keren naar Aerschot, omdat ik geen geld had. (Al mijn geld was nog in Brussel.) De hele afstand van Leuven tot Aerschot zag ik niets anders dan Duitse legers, altijd Duitsers. Ze zeiden geen woord tegen me totdat ik mezelf plotseling alleen bevond met drie van de "Todeshusaren," (Death's Head Hussars,) de voorhoede van hun regiment. Ze arresteerden me op het punt van de revolver, eisten waar ik heen ging en waarom ik weggelopen was uit Aerschot. Ze zeiden dat heel Aerschot nu in brand stond, omdat de zoon van de burgemeester een generaal had gedood. Eindelijk zochten ze me van top tot teen en ik hoorde dat ze de vraag van mijn lot bespraken.
      • Eindelijk vertelde de onderofficier me dat ik door kon gaan; dat ze zeker voor me zouden zorgen in Aerschot, zoals ik naar Duitsers had geschoten en dat ze me zouden neerschieten toen ik aankwam. Ik had liever naar Leuven terug willen keren, maar met een heerszuchtig gebaar wees hij op mijn weg naar Aerschot en ik ging verder. Toen ik binnen een paar honderd meter van de stad aankwam, werd ik opnieuw gearresteerd.
      • Ik vergat te vertellen dat van alle huizen die ik tussen Leuven en Aerschot passeerde, er nog maar een paar over waren. Hierop hadden de Duitsers met krijt geschreven in de Duitse taal: "Spaar alsjeblieft, goede mensen, niet verbranden." Langs de weg heb ik veel dode paarden zien rotten. Er waren ook varkens, geiten en koeien te zien die niets te eten hadden en die als wilde dieren huilden. Er was geen ziel in de huizen of op straat te zien. Alles was leeg.
      • Ik werd toen gearresteerd toen ik op korte afstand van Aerschot was. Er waren bij mij twee of drie families uit Sichem, een dorp tussen Diest en Aerschot. We bleven op de velden langs de weg, terwijl de Pruisische regimenten met hun artillerie voorbij bleven. Toen de artillerie voorbij was, werden we op het punt van de bajonet naar de kerk in Aerschot gemarcheerd. Bij aankomst in de kerk mochten de families van Sichem (er waren minstens twintig kleine kinderen) hun weg vervolgen, en de onderofficier, opgetogen dat ik Duits kon spreken, stond me toe naar het huis van mijn tante te gaan.
      • Het aspect van de stad was verschrikkelijk. Niet meer dan de helft van de huizen stond. In de eerste drie straten die de Duitsers doorkruisten, was geen enkel huis meer over. Er was geen huis in de stad maar was geplunderd. Alle deuren waren opengebarsten. Er was niets, niets meer over. De stank in de straten was ondraaglijk.
      • Ik ging toen naar huis, of liever gezegd, ik ging naar het huis waar mijn vader altijd aan boord was geweest. U weet misschien dat mijn moeder twaalf jaar geleden stierf. Ik heb mijn vader niet gevonden, maar volgens wat de mensen me vertelden dat hij was gearresteerd en met vijf andere Aerschot-mannen naar Duitsland werd gebracht, weet ik niet met welk doel.
      • Ik ging zonder problemen naar dit huis omdat de deur werd ingeslagen. Ik bleef daar van zaterdag 22 augustus tot en met woensdag 26 september, een beetje comfortabeler. Er was niets meer te eten in huis. Ik heb geleefd op wat een paar vrouwen die in Aerschot bleven me konden geven. Ik werd gedwongen met de soldaten mee te gaan naar de kelders van M.X., directeur van een grote fabriek, om op wijn te jagen. Als beloning kreeg ik een brood. Het was niet veel, maar op dit moment betekende het heel veel voor mij.
      • Op woensdag 26 augustus waren we allemaal weer opgesloten in de kerk. Het was toen half vier in de middag. We konden niet uitstappen, zelfs niet voor onze behoeften. Op donderdag, rond 9 uur, kreeg ieder van ons een stuk brood en een glas water. Dit zou de hele dag duren. Om 10 uur kwam een ​​luitenant binnen, vergezeld door vijftien soldaten. Hij plaatste alle mannen die op een plein achterbleven, selecteerde zeventig van ons en beval ons de lijken van Duitsers en Belgen in de stad te begraven, die daar lagen sinds de slag van de 19e. Dat was een week dat deze lichamen daar waren gebleven, en het heeft geen zin om te vragen of er een stank was. Daarna moesten we de straten schoonmaken, en toen was het avond.
      • Ze zijn net klaar om ons neer te schieten. Er waren toen tien van ons. De kanonnen waren al op ons gericht, toen plotseling een Duitse soldaat schreeuwde dat we niet op hen hadden geschoten. Een paar minuten eerder hadden we geweervuur ​​gehoord en de Duitsers zeiden dat het de Aerschot-mensen waren die aan het schieten waren, hoewel al deze waren opgesloten in de kerk en we waren de enige inwoners dan in de straten, ze opruimend, onder toezicht van Duitsers . Het was deze Duitser die ons leven redde.
      • Stel jezelf voor wat we hebben geleden! Het is onmogelijk om te beschrijven. Op 28 augustus werden we naar Leuven gebracht, altijd bewaakt door Duitse soldaten. Er waren bij ons ongeveer twintig oude mannen, ouder dan tachtig. Deze werden in twee karren geplaatst, in paren aan elkaar vastgemaakt. Ik en een twintigtal van mijn ongelukkige landgenoten moesten toen de karren helemaal naar Leuven trekken. Het was moeilijk, maar dat kon allemaal worden ondersteund.

      Leuven Aarschot Peace Carillon 1914

      • Bij aankomst in Leuven zag ik met mijn eigen ogen een Duitser die op ons schoot. De Duitsers die op het station waren, riepen: "De burgers hebben geschoten" en begonnen een fusillade tegen ons. Velen van ons vielen dood, anderen raakten gewond, maar ik had de kans om weg te rennen.
      • Ik nam nu de weg naar Tienen en marcheerde voortdurend in Duitse kampen. Tot werd ik gearresteerd. Opnieuw wilden ze me neerschieten, volhoudend dat ik student was aan de universiteit van Leuven. De Duitsers beweren dat het de studenten waren die de bevolking in Leuven ertoe hadden aangezet om op hen te schieten. Mijn jeugd redde me echter en ik was vrij.
      • Ik kwam op deze manier aan, maakte kleine marsen, sliep onder de sterren, in een klein dorp, St. Pierre Rhode, zes mijl van Aerschot. Dit dorp was niet bezet door de Duitsers. Een welwillende boer nam me mee en ik leefde daar vreedzaam tot woensdag 9 september. Op die dag kwamen de Duitsers aan. Ze namen ons allemaal mee en we moesten voor hen marcheren om te voorkomen dat de Belgen zouden schieten. Na een uur gaven ze ons onze vrijheid.
      • De Belgen hadden nu Aerschot heroverd. Ik ging daar zo snel als ik kon terug. Slechts een paar huizen brandden nog. Het was 10 september. Ik ging 's middags om vier uur weer weg, nam een ​​trein, samen met de spoorwegbeambten, en kwam aan om 6 P.M. in Antwerpen, waar ik nu zonder enige middelen verblijf.
      • Al mijn geld, de 20 francs die je me hebt aangeboden en mijn salaris gedurende vijf weken, evenals mijn spaargeld, liggen in Brussel, en ik kan ze niet bereiken. Ik kan niet werken, omdat er geen werk te krijgen is. Ik kan niet naar Engeland overstappen, want daarvoor is het noodzakelijk dat er een heel gezin is. In deze vreselijke omstandigheden neem ik de vrijheid om u te benaderen en ik hoop dat u mij zo goed mogelijk zult helpen. Ik zweer je dat ik je alles zal terugbetalen dat je me geeft. Ik heb hier in Antwerpen geen plaats, geen familie. De stad zal me geen hulp geven, omdat ik geen papieren heb om mijn identiteit te bewijzen. Ik gooide al mijn papieren weg uit angst voor de Duitsers. Ik reken dan op jou met de vaste hoop om je later terug te betalen.
      • Graag, geachte heer, mijn respectvolle groeten.

      1914 : Kerstmis (tijdelijke) wapenstilstand in de loopgraven - Hunker naar Vredekerstmis 1914 wapenstilstand in de loopgraven

      Het Landsturm-Battalion Coesfeld (VII / 45) werd ingezet in de driehoek Brussel-Antwerpen-Luik in de gebieden "Loewen-Aerschot en Thienen", Leuven-Aarschot-Tienen in de spoorweg- en patrouilleservice. In Aarschot zaten zeker 48 soldaten van Solingen.  Na de proclamatie van de wapenstilstand op 11.11.1918 marcheerde het bataljon door Luxemburg en de Eifel over Fulda en Lengerich terug naar Coesfeld, waar het op Kerstmis 1918 aankwam. 

      Soldaten uit Solingen zaten ook aan het front en met de kerstdagen van 1914 werd een tijdelijke wapenstilstand geÔmproviseerd.  Enkele uittreksels van brieven volgen hierna.  Deze verschenen alle in het Bergische Arbeiterstimme ein 1914 en begin 1915. (Bergisch, niet te verwarren met Belgisch, is de naam van het bergachtige landschap ten noorden van Keulen.  Niet alleen met Kerstmis werd er wapanstilstand gehouden, ook weken/dagen voorheen werden reeds kleine privť-wapenstilstanden georganiseerd tussen de strijdende soldaten in de loopgraven.

      Op 19 december 1914 schrijft een Duitse soldaat uit Solingen Ohligs vanuit de loopgraven als volgt:

      Een soldaat uit Solingen Ohligs schijft vanuit de loopgraven en bedankt zijn zus voor de toezenden van geschenken,  hij  beschrijft zijn tijd in de loopgraven en de hoge verliezen van zijn eenheid. Interessant is het nieuws van een spontane "afzonderlijke vrede" tussen de vijandelijke loopgraven,  tussen Fransen en Duitsers midden december 1914
      .

                    Van oorlogsbrieven.

      •   "Het pakje sigaren, chocolade, snoep en oorwarmers heb ik vandaag met grote vreugde ontvangen en met veel plezier heb ik onmiddellijk uitgebreid gebruik gemaakt van de inhoud. Lieve zuster, op uw goedbedoelde verzoek, wat ik alles hier nog steeds vermist, kan ik je de aangename boodschap voor geruststelling geven zorg ervoor dat ik niets mis nu, voor zover kleding betreft. Ik ben van de top goed ingepakt en zie de winter met het grootste vertrouwen tegemoet. Maar als je absoluut uw milde hand wil uitsteken stuur me dan eten.   Over het algemeen voel ik me niet zo goed nu.  Ik lig in een ondergrondse grot in de loopgraven.  Men wordt zo stijf dat je nauwelijks kunt omdraaien. Ik hoef nu niet meer te staan om te waken. We zitten al 12 weken in de greppel. Het is een wonder dat men ondanks een te zijn met al het vuil en moeras daar bovenop niet ziek wordt.    Tot nu toe heb ik zes veldslagen doorgemaakt en twee keer aangevallen. Afgezien van kleinigheden, is het goed gegaan, en ik hoop ook dat ik in de toekomst van het geluk zal genieten om jullie allemaal nog eens terug te mogen zien. Ik heb echter al veel van mijn oude kameraden verloren ; van de 204 mannen die vertrokken zijn uit Duitsland, zijn er nog 25 mannen daar, daar kan
      • je je zelf wat bij voorstellen wat we hebben geleden. 
      • Afgelopen zondag hadden we met de Fransen tegenover ons een privť-wapenstilstand  gehouden en hebben ons goed geamuseerd.. Trouwens, we hebben chocolade ingeruild voor sigaren en sigaretten. We liggen hier zo dicht bij elkaar dat we vaak naar elkaar met modder gooien als we het schieten beu zijn. Dus zo zie je dat in de ruige oorlogsvoering soms een humoristisch tintje niet ontbreekt. Laten we hopen dat dit een teken is dat er binnenkort Vrede zal zijn. Met veel hartelijke groeten
      •                                                       Je broer en zwager. , , , ,
      Bron: Stadtarchiv Solingen, Bergische Arbeiterstimme 19 december 1914

      Enkele dagen later schrijft een andere soldaat uit Solingen op 26 december 1914 naar het thuisfront. 


       Wapenstilstand in de loopgraven 1914wapenstilstand kerstmis 1914

      tekst geschreven op 26 december 1914 door een Duitse soldaat uit Solingen Wald, uitgegeven in Bergische Arbeiterstimme 8 januari 1915
      • "Uit de looopgracht schrijft een inwoner van Solingen Wald
      1914 26 december:
      • "Vrede op aarde!" Dat is onze wens, en het verlangen naar Vrede is hier sterk! Gisteren, op de middags is het ons gelukt om met de soldaten uit de vijandelijke loopgracht een wapenstilstand te sluiten. Gisterochtend hebben de Engelsen ons nog bestookt met mijnen maar dan staken we onze handen in de lucht.
      • De 88's, die aan onze rechterkant staan ​​wilden gisteren de doden begraven. Toen de tegenstanders begonnen te schieten, hebben we zitten zwaaien en zwaaien. Informeerden de personen zo veel mogelijk dat het staakt-het-vuren werd gevraagd. Het nieuws ging snel de ronde en daarna werd hier ook niet meer geschoten. We konden onze tegenstanders benaderden en hen de hand schudden. Onze korporaal, ik en een van Velbert (= stadje in de buurt van Solingen) gingen de trap op, zwaaiden met zijn muts en kwamen zo bij de tegenstanders aan. Ook al waren ze vol met "apparatuur", ze leken in eerste instantie bang te zijn, maar kwamen uiteindelijk dichter bij ons. We vertelden over onze sigaren, ons brood en de worst, waarop ze ons tevreden stelden met een goede cognac.
      • De mensen, allemaal dikke, goedgevoede mooi bruine "Turkos". Ze rilden vreselijk van de kou, hoewel ze dikkere jassen droegen. In tegenstelling daarmee liep de onzen zonder hoofddeksels en onderjassen. Terwijl we ook met vriendelijke gezichten naar deze mensen gingen, toonden ze hun kerstgeschenken die ze met grote vreugde namen en onze handen als broeders schudden. De arme duivels hadden gewoonlijk alleen ongezouten koeken als voedsel. Ze leken bang voor onze kogels. Ze deden teken dat ze het begrepen, we zouden in de lucht moeten schieten, zij zouden hetzelfde doen. We zijn er later op de dag niet toe gekomen om te schieten. De Turkos schoten, maar in de lucht. Bij de Turko's waren maar een paar Engelse officieren die bevel gaven om te schieten. Later zijn we met de Turkos nog steeds op en neer gelopen tussen de loopgraven en hebben we kerstmuziek gemaakt met de accordeon.
      • De mensen hadden ons graag in hun vreugde willen behouden - precies daar. De officieren vroegen me naar de betekenis van mijn insigne (Iron Cross) en toen ik zei dat het een eer was om een ​​gewonde officier uit de strijd te redden lieten ze te verstaan dat ze kruis wilden - om als souvenir te bewaren!
      • We vertelden de Fransen dat de Duitsers in Warschau waren en 80000 Russen werden gevangen. Ze wilden dat in eerste instantie niet geloven tot we hen de krant lieten zien. Vandaag is ons verteld dat Engeland oorlog gaat voeren tegen Nederland. Anders is alles hier nog steeds hetzelfde. Het weer is goed. Vaarwel!
            groeten vele malen .......


        bron: Stadtarchiv Solingen, Bergische Arbeiterstimme 8. Januar 1915
        Weihnachten 1914: Ein Walder Soldat schildert die "VerbrŁderung mit dem Feind" im SchŁtzengraben an der Westfront

      1915 : een Duitse soldaat schrijft vanuit Aarschot naar huis in versvorm

      Een verzoek van het veld.
         Van 48 Solingense soldaten van de derde compagnie van het Landsturm Bataljon Coesfeld dat in Aerschot (ten noordoosten van Leuven) in BelgiŽ gelegerd is, zullen we dit gedicht publiceren met als titel: Bede vanuit het buitenland:
                           Ik lees vaak in de krant
                           over de vele kerstgeschenken,
                           die de gewaardeerde legerleiding
                           naar de veldmilitairen stuurt.

                           En ook de andere bataljons,
                           Die worden vaak bedeeld,
                           Maar niets voor ons vrijwilligers
                           zelfs geen boon werd ons gestuurd.


                           echt ellende kennen we niet,
                           Vriend en moeder sturen ons al wat
                          We hoeven daarvoor zelfs niet te schrijven
                           En over weinig voorraad,daarover gaat het niet.

                           Maar voor het heilige feest der kinderen (Kerstmis),
                           reikt ons toch ook eens uw hand.
                           We beschermen zeker niet minder
                           Net als anderen ons vaderland!
       


      1937: Beiaardconcert in Aarschot, door Arthur Bigelow uit de USA, toen stadsbeiaardier van Leuven

      In de jaren 1930's werden plannen gemaakt om een beiaard te plaatsen in de Onze-Lieve-Vrouwekerk te Aarschot.  Op de avond van 24 augustus 1937, tijdens de viering van de 600st verjaardag van de Onze-Lieve-Vrouwekerk werd een beiaardconcert gegeven op de reizende beiaard door de Amerikaanse beiaardier Arthur Bigelow, toen in functie als stadsbeiaardier van Leuven.  In het boek van Wagdi lezen we dat, indien er geen oorlog zou uitgebroken zijn, Aarschot reeds lang een beiaard zou gehad hebben!


      1940-45 : Wereld Oorlog II

      1940 :  Tijdens de slag om BelgiŽ

      Tussen 10 en 28 mei 1940 werd tijdens de slag om BelgiŽ het station van Aarschot door de Duitse vliegtuigen zwaar gebombardeerd. De Onze-Lieve-Vrouwkerk werd daardoor zwaar beschadigd.  De schade werd nog tijdens de oorlogsjaren hersteld.

      Aarschot 1940 na inval van Duits leger

      Aarschot in Mei 1940 na de Duitse bombardementen.

      Bron: https://18daagseveldtocht.wikispaces.com/22ste+Bat....


      Oktober 1943 : 3 luidklokken worden opgeŽist door de Duitsers en verdwijnen naar Duitsland

      Tussen 16 en 22 oktober 1943 werden drie van de vier luidklokken verwijderd uit de toren van de Onze-Lieve-Vrfouwekerk te Aarschot. Op 14 oktober verzamelt zich de ganse bevolking van Aarschot aan de kerk en luiden de klokken uit protest.  Enkel de kleine Sint-Michielsklok uit 1873 blijft in de toren hangen.

      Klokkenroof Hamburg 1943-1944

      "Sammellager" in Hamburg


      Aarschot mei 1944 : 40 tonnen bommen vallen op Aarschot

      In mei 1944 worden in meerdere aanvallen 40 tonnen bommen gedropt op Aarschot.  Doel was om het station van Aarschot te bombarderen, maar de bommen kwamen ook op vele huizen terecht.  Net voor de kerk stopte de bommenregen, maar ook nu werd de kerk, die net was hersteld, opnieuw zwaar beschadigd.

      Aarschot net na de bombardementen in 1944

      Aarschot 1944

      Bron: Geschiedenis van Aarschot in woord en beeld, Wagdi

      Aarschot 1944 Vredesbeiaard

      416th Bombardment Group (L)

      • "The Aerschot Marshalling Yards, that had the day previous, the 8th, escaped because of bad weather, suffered vital damage when 41 planes dropped almost 40 tons of bombs on it. Split into three boxes, they were led by Major Campbell, with Lt Palin B-N, Captain Battersby, with Lt Lytle, B-N; Captain Hulse, with Lt Conte, B-N. The engine turn-table was severely damaged. A 3-bay workshop and an 8-bay building were partially destroyed. Forty-five cars were destroyed and all the tracks opposite the turn-table were blocked by a large crater. Two of our planes suffered battle damage."
      • "The Aerschot marshalling yards and the Bois D'Enfer Noball site were attacked on May 9, with a total of twenty crews flying. "


      Aarschot Railway station 1944

      • "May 11th brought another attack on the Aerschot marshalling yards and an attack on the Monchy Breton airdrome. On these two missions, eighteen 670th crews were used. Lt Gruetzemacher suffered minor flak wounds while over the Monchy Breton target, for which he was awarded the Purple Heart."

      Bron: History of 670th BOMBARDMENT SQUADRON (L) 416th BOMBARDMENT GROUP (L) Transcription form USAF Archives (Declassified IAW EO 12958 and 13526)Aarschot 1944 na bombardement 01

      Aarschot Belgium Flanders 1914 01
      Al was het de bedoeling om het station van Aarschot te bombarderen, toch kwamen 200 meter verder nog bommen terecht op de huizen.  De kerk, hier links op onderstaande foto, werd nipt niet geraakt door de bommen, maar de kerk die net hersteld was van de
      schade in 1940, werd wel opnieuw zwaar beschadigd.  After bombing Aarschot 1944 01

      Bron: Geschiedenis van Aarschot in woord en beeld, Wagdi.


      Aankomst klokken te Aarschot (F.Sergey) 1950 v01
      1950 3 Nieuwe klokken voor Aarschot!

      Op 23 oktober 1950 werd door Z.E.H. Verpoylt en Beiaardier Staf Nees een bezoek gebracht aan de klokkengieterij van FranÁois Sergeys,  waar de drie nieuwe klokken voor Aarschot werden gegoten. 

      Twee maanden later, op 23 december 1950 werden de klokken feestelijk ingeluid. 



      21st eeuw
      Ontwerp sierrand Vredesbeiaard Aarschot v01ontwerp sierrand Vredesbeiaard Aarschot marc van eyck

      Bij de aanstelling van Z.E.H. Huub Gerits werd onder zijn impuls de aanzet gegeven voor het installeren van een nieuwe "Vredesbeiaard". 

      Door zijn gedrevenheid en velen anderen met hem zijn - iets meer dan 10 jaren later - de voorbereidingen beŽindigd en is het project klaar om gerealiseerd te worden!  

      Ondertussen heeft de bevolking al meer dan € 223.000 gestort en loopt de sponsoring nog verder.  

      De stad heeft haar sterke schouders gezet onder het dossier en vanuit Europa kwam in het kader van het Leaderprogramma €95.000 steun voor de Vredesbeiaard van Aarschot.

      Zo zal de beiaard op 11 november 2018 worden ingehuldigd!

      Ontwerp van een sierrand van de Vredesbeiaard van Aarschot.   Het zicht op de kerk is gezien vanuit het stadhuis van Aarschot.  De duif brengt een tak met zeven klokjes mee en vliegt als het ware binnen in het stadhuis. De zeven klokjes symboliseren de zeven martelaarsteden.  Vier klokjes hebben een klepel, verwijzend naar de vier martelaarsteden die in 2018 een beiaard zullen hebben.  Links en rechts staan een van de jongste en oudste gebouwen van de stad, met in het midden het Begijnhof en de 's Hertogenmolens.   Onderaan taferelen over de inval van de Duitsers in 1914.    (ontwerp:  Marc Van Eyck


      )Jo Haazen en Koningin Mathilde van BelgiŽ in Sint-Petersburg aan de beiaard

      De inhuldiging zal gespeeld worden door Jo Haazen, ere-directeur van de Koninklijke Beiaardschool Jef Denyn te Mechelen.   Aansluitend de foto van Jo Haazen samen met Koningin Mathilde aan de beiaard van Sint-Petersburg, waar ze samen kort een quatre-mains speelden. 



      Aarschot winter 2017Aarschot 2014-2018

      De klokkenlijst

      Reeds vele klokken kennen reeds hun peters en meters.  Sommige klokken hebben zelfs meerdere peters en meters.  Danateurs, hoofdsponsors en vele sponsors die vůůr het gieten van de klokken sponsoren zullen hun naam op de klokken vereeuwigd zien!   Het sponsoren loopt nog steeds verder en wil u na het  gieten van de klokken toch nog een klok sponsoren,  zijn er steeds alternatieve oplossingen te vinden door bvb. naast het peterschap van een grote klok, supplementair een extra klokje te laten gieten met uw naam erop, die u dan thuis kan plaatsen.   Dit kan altijd besproken worden.


      .

      Particulieren kunnen sponsoren via de Koning Boudewijnstichting op rekening IBAN BE 10 0000 0000 0404 SWIFT BPOTBEB1 with structured reference +++128/2329/00058+++ of gewoon vermelden : L82329 Vredesbeiaard Aarschot en ontvangen een fiscaal attest vanaf € 40.Klokkenlijst Aarchot 2018

      Bedrijven kunnen rechtstreeks sponsoren via het AGB Het Gasthuis te Aarschot

      AGB Het Gasthuis - 3200 Aarschot

      Friedensglockenspiel - Peace Carillon - Vredesbeiaard
      Aarschot
      IBAN : BE58 0910 2165 5479    SWIFT  GKCC BE BB
      Referentie:  Vredesbeiaard Aarschot

      In naam van de O-L-V-kerk, de stad Aarschot, het erecomitť, de medesponsors danken wij alle sponsors!

      Erecomite Aarschot Vredesbeiaard 01


      Inhuldiging van de nieuwe Vredesbeiaard van Aarschot :  11 November 2018

      Het inhuldigingsconcert zal gespeeld worden door Jo Haazen, ere-Directeur van de Koninklijke Beiaarschool Jef Denyn te Mechelen, Professor aan de Faculty of Arts, Sint-Petersburg State University.


      link naar de officiŽle website -> brochure NL) - index with Sponsor List (Dutch)
      link to the official website -> brochure (English)
      American Friends of the New Aarschot Peace Carillon (KBFUS - English)
       


      contact :
      Onze-Lieve-Vrouwekerk Aarschot - Deken Huub Gerits : fa921058 @ skynet.be
      Nieuwe Vredesbeiaard van Aarschot - Flor Trappers : fact3200 @ gmail.com
      Beiaardier-adviseur - Marc Van Eyck : marc @ vew.be   +32 475 67 89 01

      Onze-Lieve-Vrouwekerk
      Van Ophemstraat 19
      B 3200 Aarschot


      Vredesbeiaarden vind je o.a. in New Zeeland, AustraliŽ, Zuid-Afrika, USA en Groot-BrittaniŽ.  BelgiŽ heeft meerdere Vredesbeiaarden waaronder Mesen en Leuven. Leuven krijgt er binnenkort zelfs een tweede bij: Park van Heverlee!